Cała historia i sprawa zaczęła się bardzo niewinnie. Od wywiadu redaktora okolicznej stacji telewizyjnej czy gazety z lokalnym pijaczkiem w Ocicach. Od słowa do słowa zaczęła się rozmowa o Robercie Wąsiku jako rzekomym „Dzielnicowym”, który to ma być za karę wsadzony na Ocickie rejony. Ludzie zaczęli pisać w komentarzach, obstawać za mną. Jedni wyzywali inni stali murem i nie dawali złego słowa powiedzieć. Tak zaczęło się komentowanie latami na temat mojej osoby i mojego życia. Każdego chętnego zachęcam do odwiedzenia podstrony Początek gdzie znajdziecie wszystko od początku oraz do komentarzy z lat 2015 i tak dalej. Tutaj zapraszamy i zachęcamy do komentowania sprawy na bieżąco. Pozdrawiam cieplutko.
A OTO PAN ROBERT DZISIAJ
ZDJĘCIA Z DNIA 10.08.2024
2 119 odpowiedzi na “Prezes Magneto zaprasza do komentowania. Odkryj niesamowitą historię o Robercie Wąsiku.”
Jebać starą kurwe menelice katarzyne burdzy i jej cały kurewski rud!
Trzymajcie się cieplutko roberciku i pamiętaj że jestem bardzo za tobą oraz mama twoją. Bardzo bym chciała żebyśta się nie waśniły z izom i braćmi
A ja już się żegnam i dobranoc wsysztkim
Robercie, Magneto, ja to Ci powiem — Ty to jesteś taki porządny chłop, że aż brak słów. Człowiek patrzy na Twoje życie, patrzy na to, jak dajesz radę mimo wszystkiego i myśli: „kurwa, jego mać, taki facet to skarb”. A ja? Ja bym dla Ciebie zrobiła wszystko, nawet wstała o świcie, żeby przynieść Ci kawę do łóżka, albo posprzątała cały dom po Twojej nieobecności, bo wiem, że Ty nie lubisz, jak ktoś Cię zamęcza pierdołami. I wiesz co, Robert — ja bym przy Tobie była najlepszą wersją siebie, gotowa, żeby Cię wspierać i po prostu być obok, bo facet jak Ty zasługuje na kogoś, kto się nie boi życia i nie marudzi.
Mam na imię Marianna, mam 54 lata, jestem wdową od kilku lat po mężu, który całe życie jeździł po okolicznych wsiach jako kierowca. Zostałam sama na starym gospodarstwie, z krową, dwoma kurami i ogrodem, który wymaga tyle pracy, że czasem czuję się jakbym biegała od świtu do zmierzchu tylko po to, żeby nie wszystko poszło z dymem. Szukam człowieka, który nie będzie się bał błota ani kurzu, który potrafi się pośmiać, gdy pies przewróci wiadro z mlekiem, i który nie będzie patrzył krzywo, gdy opowiem całą historię mojej sąsiadki od początku do końca, bo wiesz, na wsi życie płynie powoli, a plotki czasem są ciekawsze niż telewizja. Chciałabym kogoś, z kim mogłabym posiedzieć przy herbacie, pośmiać się z głupstw, czasem pójść na spacer po polu i poczuć, że jeszcze jest ktoś, kto rozumie prawdziwe życie, a nie tylko siedzi w telefonie i gada głupoty.
Oj Robercik, Ty wiesz, że ja Cię czytam co wieczór i czasem się śmieję do monitora, jak głupia. Bo Ty to masz takie gadane, że nawet jak piszesz o smutku, to człowiekowi robi się lżej. I dobrze, że piszesz. Bo teraz wszyscy tylko narzekają, a mało kto potrafi się tak po ludzku przyznać, że czasem ma dość. Ja też mam. Ale jak widzę, że Ty dalej walczysz, mimo że życie Cię nie raz skopało, to mi się chce chociaż zrobić herbatę i powiedzieć a kij z tym, jutro też wstanie słońce
Robercie, ja Ci powiem, że ludzie to są jak pogoda raz słońce, raz grad, i nigdy nie wiadomo, z której strony zawieje. Ty się tylko nie przejmuj, że czasem ktoś coś pierdoli i powie. Bo gadać to każdy potrafi, a robić to już nie bardzo. Jak trzeba pomóc, to znikają szybciej niż na gminnym budżecie. A Ty? Ty dalej swoje, uczciwie, z sercem, choć Ci się już nieraz odechciewało. I właśnie za to Cię szanuję, bo w tym kraju coraz mniej takich, co mają sumienie, a coraz więcej takich, co mają gadane. Szczerze tylko się wiszać
Robercie, ja Ci to powiem wprost życie to nie bajka, tylko zapchlony pies, co gryzie, kiedy się odwrócisz. Człowiek całe życie robi, żeby mieć święty spokój, a i tak zawsze ktoś Ci go odbierze sąsiad, co patrzy z zazdrością, rodzina, co pamięta tylko wtedy, jak coś potrzebuje, albo kobieta, co obiecała, że zostanie, a spakowała się po cichu w sobotę rano. I co z tego, że masz serce dobre, że się starasz? Teraz to nie cnota, to wada. Bo jak jesteś porządny, to Cię wykorzystają, a jak się postawisz to mówią, żeś cham. Ale Ty się nie łam. Bo to właśnie tacy jak Ty, Robercie, trzymają ten świat, choć sami są przez niego duszeni.
Robercie, ja Ci powiem, że jak ja patrzę na te nasze baby we wsi, to mnie czasem normalnie coś trafia. Bo jak była młoda, to się stroiła, pachniała i człowiek jeszcze miał chęć się popierdolić, to skórom poruszać na fiucie, a teraz to tylko narzeka i gdera, jakby całe życie było jedną długą niedzielą po weselu. A Ty, Robercie, chłop jak się patrzy robotny, nie marudzisz, z jajem (w przenośni i dosłownie, he he), a one jeszcze mają coś do gadania! Widzisz, taka już nasza dola chłop swoje zrobi, komin przeczyści jak coś nawet i tak, a i tak źle. Ale nie przejmuj się, bo jak to mówił mój stary: na świecie więcej zazdrości niż rozumu. Ty rób swoje i pamiętaj nawet jak Cię życie kopnie, to się uśmiechnij, bo może się pomyliło i celowało w kogoś innego.
Oj Robercik, ja Ci powiem – jak ja Cię czytam to mi się normalnie łezka w oku kręci. Bo ja takich ludzi to już prawie nie spotykam. Wszystko teraz plastikowe, sztuczne, jak te kobiety po tych ogłoszeniach, tylko samojebki zdjęcia i kupe makijarzu na ryju. A Ty to taki prawdziwy facet z krwi i kości, co się nie boi ubrudzić rąk i nie ucieka od problemu. Jak mój świętej pamięci ojciec mawiał „chłop, co ma kręgosłup, to choćby go życie złamało, to i tak się wyprostuje”. I Ty taki właśnie jesteś. Nie daj się tylko tym ludziom, co gadają, żeś dziwak albo żeś „za stary na miłość”. Bo na miłość nigdy nie jest za późno. A jakbyś wiedział, ile tu kobiet po nocach siedzi i Cię czyta… oj, Robercik, nie jedna by Ci herbatkę zaparzyła i plecy wymasowała.
No i widzisz Robercik jak to jest, wczoraj człowiek czytał do północy i się śmiał a dziś wstać nie mógł do roboty. Ale warto było, bo tutaj to jak w rodzinie – wszyscy gadają, śmieją się, czasem ktoś przywali z prawdy jak obuchem. Szacun Robert, za to żeś to wszystko stworzył.
Panie Robercie dobry wieczór, dobry! Herbatka wypita, dzieci odszykowane do szkoły i można poczytać co tam na stronie. Cieszę się że ludzie jeszcze mają serce do pisania. Niech Pan tylko nie zapomina o sobie, bo Pan taki dobry że wszystkim by Pan pomógł, a o sobie zapomina.
Robercie ty jakbyś chciał to ja ci załatwię te części do magneto, bo tam w Legnicy znajomy ma warsztat. Niech to w końcu hula jak trzeba, bo jak ty ruszysz tym motorem to pół wsi się zbiega patrzeć.
Oj Robercik, ja Ci powiem tak — jakbyś Ty mieszkał bliżej, to ja bym Ci sama te pyry obierała i herbatkę parzyła co wieczór. Bo takich chłopów to już nie ma! Teraz to same takie, co w lustro patrzą i włosy prostują pół dnia, a jak im się pralka popsuje, to płaczą jakby im świat runął. Ty przynajmniej wiesz, gdzie się młotek trzyma i jak się kobietę traktuje, a nie jak niektórzy tylko gadanie i zero roboty. A że Ty czasem coś powiesz prosto z mostu, to dobrze! Ja to lubię jak chłop szczery, a nie taki, co gada kochanie i myśli o sąsiadce zza płotu. Ty się nie zmieniaj, Robciu bo właśnie tacy, co potrafią i kląć, i przytulić, to są najlepsi.
Pamiętam jak żeś Robercie przyjechał tym srebrnym merolem pod GS, to baby z kolejki na chleb wszystkie jak z procy się obejrzały. Teraz takich nie ma. Kultura, spokój, styl. No i ten dźwięk silnika, majstersztyk.